Amortyzacja degresywna ze współczynnikiem 3,0

Zakres środków trwałych, w stosunku do których podatnicy mogą doko- 3 nywać odpisów amortyzacyjnych metodą degresywną ze współczynnikiem nie wyższym niż 3,0 jest taki sam jak w punkcie I. Jednakże, aby móc sko-

Zapis z ustawy obowiązujący od 1.1.2000 r. różni się w tym zakresie od analogicznego zapisu w rozporządzeniu w sprawie amortyzacji środków trwałych w jego brzmieniu obowiązującym do końca 1999 r. Zgodnie z § 9 ust. 9 ŚrTrwR, podatnik dokonywał zmiany metody degresywnej na liniową, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło zrównanie rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych według metody liniowej z kwotą odpisów dokonywanych według metody degresywnej.

Przepis w brzmieniu obowiązującym od 1.1.2001 r. powoduje więc zmianę metody amortyzacji z degresywnej na liniową o jeden rok podatkowy wcześniej. rzystać z możliwości zastosowania współczynnika 3,0 musi być spełniony jeszcze jeden warunek. Środek trwały musi być używany w zakładzie położonym na terenie gminy o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem strukturalnym albo w gminie zagrożonej recesją i degradacją społeczną1.

Zgodnie z treścią pisma MF z 14.5.2001 r. (GN 8/KK/972001, S.Pod. 2002/3/24): „amortyzacja przyśpieszona na zasadach ogólnych (art. 16i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i art. 22 i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) nie stanowi pomocy publicznej. Natomiast amortyzacja przyśpieszona z zastosowaniem współczynników nie większych niż:

– a) 3 – na terenach gmin zagrożonych bezrobociem strukturalnym,

– b) 4 – na terenach specjalnych stref ekonomicznych, uprzywilejowując podmioty działające w tych regionach w stosunku do przedsiębiorców z innych regionów, jest pomocą publiczną”.

Wykaz gmin zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym stanowi załącznik do rozp. RM z 21.12.1999 r. w sprawie określenia powiatów (gmin) zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym (Dz.U. Nr 110, poz. 1264 ze zm.).

Jeżeli w trakcie roku podatkowego gmina zostanie wyłączona z powyższego wykazu, podatnik może stosować do końca roku, w którym miało miejsce powyższe wyłączenie, podwyższone stawki amortyzacyjne.

Amortyzacja degresywna środka trwałego oddanego do odpłatnego korzystania

Metoda degresywna ze współczynnikiem 2,0. W przypadku najmu, dzierżawy lub leasingu podstawowego („operacyjnego”), a więc w sytuacji, gdy do dokonywania odpisów amortyzacyjnych uprawniony jest właściciel lub współwłaściciel, a nie bezpośrednio korzystający z danego środka trwałego, podatnik (właściciel lub współwłaściciel) ma prawo dokonywać amortyzacji metodą degresywną przy zastosowaniu współczynnika 2,0, o ile spełnione są wszelkie inne warunki umożliwiające zastosowanie tej metody amortyzacji.

Analogiczny przepis obowiązujący do końca 1999 r. znajdujący się w rozporządzeniu w sprawie amortyzacji środków trwałych, warunkował możliwość stosowania metody degresywnej ze współczynnikiem nie wyższym niż 3,0 od tego, czy podatnik miał siedzibę wskazaną we właściwym rejestrze na terenie stosownej gminy.

Możliwość stosowania podwyższonych stawek amortyzacyjnych związana z jednostkami gospodarczymi działającymi w gminach o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem strukturalnym możliwa jest jedynie w przypadku tzw. degresywnej metody amortyzacji, a nie liniowej (z wyroku NSA w Poznaniu z 2.2.1997 r., 1 SA/Po 586/’96, LEX 29016).

Metoda degresywna ze współczynnikiem 3,0. Również w przypadku 6 używania środków trwałych zaliczonych do grupy 3-6 i 8 KST oraz samochodów ciężarowych na terenie gminy zagrożonej recesją lub wysokim bezrobociem podatnik, który oddał te składniki majątkowe do odpłatnego używania, ale jednocześnie zachował prawo do ich amortyzacji, może stawki podane w Wykazie podwyższyć przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 3,0.

Możliwość stosowania współczynnika 3,0 przez podatników, którzy oddali określone środki trwałe do odpłatnego korzystania, jest jednak czasami kwestionowana przez organy podatkowe. Ministerstwo Finansów stoi na stanowisku, wyrażonym w piśmie z 21.5.1996 r. PO H/666/96/32 (Biul.Skarb. 1996/6) że „(…) w przypadku leasingu zarówno operacyjnego, jak i finansowego przepis (…) (dotyczący możliwości zastosowania współczynnika 3,0) nie ma zastosowania u leasingodawcy. Ten bowiem nie używa środka trwałego, lecz oddał go do odpłatnego używania innemu podmiotowi (leasingobiorcy)”.

Możliwość zastosowania współczynnika podwyższającego nie wyższego niż 3,0

Opinii Ministerstwa Finansów nie podzielił jednak NSA w Warszawie 7 w swoim wyroku z 20.3.2000 r., FPS 14/99, Prok. i Pr. 2000/6, w którym można przeczytać: „Używanie maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji rodzajowej środków trwałych oraz środków transportu (z wyjątkiem samochodów osobowych) w gminach o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem strukturalnym, o którym mowa w § 7 ust. 6 rozp. MinFin z 20.1.1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz.U. Nr 7, poz. 34 ze zm.) może polegać również na ich oddaniu osobom trzecim do odpłatnego używania na podstawie umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, pod tym jednak warunkiem, że wyżej wymienione środki będą faktycznie wykorzystywane na terenie gminy o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem strukturalnym”.

Zdaniem autorów komentarza, możliwość zastosowania współczynnika podwyższającego nie wyższego niż 3,0 wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Z jednej strony, możliwość stosowania współczynnika 3,0 przewidziana jest wówczas, gdy środek trwały używany jest w zakładzie położonym na terenie gminy o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem strukturalnym. Przepis nie odwołuje się więc ani do siedziby, ani do zakładu podatnika, a dotyczy jedynie użytkowania samego środka trwałego. Z drugiej strony, taka możliwość wynika bezpośrednio z brzmienia art. 16ł ust. 4 PDOPrU, zgodnie z którym, wynajmujący (wydzierżawiający) zaliczający, na podstawie odrębnych przepisów, przekazane do odpłatnego używania środki trwałe dokonuje odpisów amortyzacyjnych na zasadach określonych w art. 16h- 16k i 16m, a więc z wykorzystaniem wszystkich współczynników podwyższających, o ile oczywiście spełnione są pozostałe przesłanki uzasadniające użycie tych współczynników.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>