Definicja leasingu, zakres stosowania definicji Kodeksu cywilnego

Przepisy PDOPrU przy określaniu zakresu przedmiotowego przepisów regulujących opodatkowanie leasingu odwołują się do regulacji Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 7091KC, jako umowę leasingu uznaje się umowę, w której strony muszą spełnić wiele szczegółowych wymagań dotyczących ich praw i obowiązków, aby konkretna umowa mogła zostać uznana za umowę leasingu. I tak do zakresu czynności podmiotu oddającego rzecz do używania (określanego jako „finansujący”) zalicza się:

– 1) nabycie rzeczy od oznaczonego zbywcy,

– 2) nabycie rzeczy na warunkach określonych w umowie o oddanie rzeczy (tj. umowie leasingu),

– 3) oddanie tej rzeczy korzystającemu do używania, albo

– 4) oddanie tej rzeczy korzystającemu do używania i pobierania pożytków,

– 5) oddanie rzeczy do używania musi być dokonane na czas oznaczony.

Z kolei do zakresu zobowiązań podmiotu biorącego rzecz do używania (określanego jako „korzystający”) należy:

– 1) zapłata finansującemu wynagrodzenia pieniężnego,

– 2) wynagrodzenie to musi być płatne w uzgodnionych ratach,

– 3) wynagrodzenie to musi być równe co najmniej cenie nabytego przedmiotu leasingu lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Jedynie łączne spełnienie wszystkich wymienionych powyżej warunków powoduje, że umowa staje się umową leasingu w rozumieniu KC. Przepis art. 17a PDOPrU rozszerza definicję umowy leasingu także o inne rodzaje umów, niespełniające wymogów kodeksowych (np. leasingu wartości niematerialnych i prawnych). W konsekwencji w obrocie prawnym pojawiły się dwie umowy leasingu – w rozumieniu kodeksowym oraz w znaczeniu, nadanym temu pojęciu przez PDOPrU. Zgodnie z PDOPrU pojęcie umowy leasingu zostało rozciągnięte także na umowę, w której finansujący oddaje:

– 1) do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków,

– 2) na warunkach określonych w ustawie,

– 3) drugiej stronie (korzystającemu),

– 4) podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty.

Definicja leasingu, zakres stosowania definicji Kodeksu cywilnego cz. II

Ustawodawca nie zawarł tu odesłania do umów, o których mowa w art. 70918 KC, a które niekoniecznie muszą się mieścić w zakresie przedmiotowym umów, uznanych przez ustawodawcę za umowy leasingu na potrzeby prawa podatkowego. Przepis art. 70918 KC stanowi, że stosuje się przepisy KC do umów, gdzie właściciel rzeczy zobowiązuje się oddać rzecz do używania albo do używania i pobierania pożytków, a biorący do używania rzecz zobowiązuje się zapłacić właścicielowi rzeczy, w umówionych ratach, wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej wartości rzeczy w chwili zawarcia tej umowy. Ze względu na zawarcie w powołanym przepisie wymogów dotyczących wysokości wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy, możliwe jest przecinanie się zakresów przedmiotowych obu regulacji: zakresy te niekoniecznie jednak muszą się pokrywać.

Kolejnym zagadnieniem związanym z zakresem przedmiotowym prze- 3 pisów o opodatkowaniu leasingu jest regulacja art. 171, w którym stwierdzono, że do opodatkowania stron umowy zawartej na czas nieoznaczony lub na czas oznaczony, lecz niespełniającej warunków określonych wart. 17bust. Ipkt21ubart. 17fust. 1 lub art. 17iust. 1, stosuje się przepisy, o których mowa w art. 12-16, dla umów najmu i dzierżawy. W zestawieniu z powołanymi powyżej przepisami KC powoduje to, że niektóre umowy, do których stosuje się przepisy KC o leasingu, nie zostaną objęte zakresem przedmiotowym przepisów o opodatkowaniu stron umowy leasingu, lecz na podstawie art. 171 PDOPrU będą opodatkowane według zasad przyjętych dla umów najmu, dzierżawy. Dotyczy to np. umów leasingu w rozumieniu KC, które nie spełniają wymogów art. 17b PDOPrU (np. zostały zawarte na okres krótszy niż 40% normatywnego okresu amortyzacji).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>