Moment powstania obowiązku podatkowego

Podatek obliczany jest w stosunku do dochodu osiągniętego w danym 9 roku podatkowym. Decydująca dla obliczenia kwoty należnego podatku jest zatem data osiągnięcia przez podatnika przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz data poniesienia przez niego kosztów uzyskania tego przychodu.

Zgodnie z art. 12 PDOPrU za przychody osiągnięte w roku podatkowym uważa się w szczególności pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń i przychodów w naturze, a w działalności gospodarczej także przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane.

Zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 3a za datę powstania przychodów z działalności gospodarczej oraz działów specjalnych produkcji rolnej, uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku), nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym:

– 1) wydano rzecz, zbyto prawo majątkowe lub

– 2) wykonano usługę, w tym częściowo wykonano usługę, jeżeli jej wykonanie stanowi wynikający z umowy lub z odrębnych przepisów tytuł do zapłaty, lub

– 3) otrzymano zapłatę za wykonanie świadczenia – w pozostałych przypadkach.

Za przychody z tytułu umów najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze uważane są przychody należne, określone na dzień, w którym należności wynikające z tych umów stają się wymagalne.

Najnowsza nowelizacja ustawy wprowadziła szczegółową regulację dotyczącą momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku dostaw energii elektrycznej, cieplnej, świadczenia usług telekomunikacyjnych, usług rozprowadzania wody. W wymienionych przypadkach momentem powstania przychodu jest termin płatności określony na fakturze, a jeżeli brak na fakturze tego terminu – ostatni dzień miesiąca, w którym wystawiono fakturę.

Koszty uzyskania przychodu odliczane są, co do zasady, w roku ich faktycznego poniesienia. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 4 PDOPrU, przychód może być pomniejszony także o kwoty niewydatkowane w danym roku podatkowym tzn. poniesione w latach poprzednich lub zarachowane chociaż ich jeszcze nie poniesiono, ale jedynie wtedy, gdy są określone co do rodzaju oraz kwoty i w sposób niebudzący wątpliwości dotyczą przychodów danego roku.

Także ewentualne odliczenia, dokonywane przez podatnika na podstawie art. 18, odnoszą się do roku, w którym wydatki faktycznie były poniesione. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawodawca sam przewiduje możliwość dokonania odliczeń w kolejnych latach podatkowych, w przypadku, gdy w roku ich poniesienia dochód podatnika nie wystarcza na ich całkowite pokrycie.

Dniem faktycznego poniesienia kosztów lub wydatków będących przesłanką do skorzystania z odliczeń jest z reguły dzień, w którym następuje faktyczne pomniejszenie majątku podatnika, czyli np. wypłata gotówki z kasy lub obciążenie rachunku bankowego. W przypadku kosztów, które nie są wydatkami, dniem ich „poniesienia” jest data dokonania operacji rachunkowej odzwierciedlającej poniesienie kosztu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>