Oreślenie wartości gruntów

Ustawodawca poświęcił leasingowi gruntów osobny przepis ze względu na specyfikę gruntu jako środka trwałego. Grunty wymykają się bowiem z przyjętej klasyfikacji operacji leasingowych, opartej na normatywnym okresie amortyzacji. W konsekwencji art. 17i określa dla leasingu gruntu specyficzne zasady dotyczące opodatkowania stron takiej umowy leasingu. Umowa leasingu gruntu jest odrębną, od umów leasingu określonych w art. 17b oraz w art. 17f, umową leasingu.

Odrębnością art. 17i jest określenie wartości gruntów w wysokości równej wydatkom na ich nabycie (w pozostałych przypadkach przepisy odwołują się do wartości początkowej przedmiotu leasingu). Wydaje się, że może to rodzić nieporozumienia. W razie oddania w leasing gruntu nabytego np. jako aport, gdzie „wydatki na nabycie gruntu” mogą w istocie nie występować, zapis art. 17i będzie niezrozumiały dla stron umowy leasingu.

Przedstawione powyżej uwagi mają jednak charakter porządkowy, ich uwzględnienie może być co najwyżej postulatem de legeferenda. Niejasność tych regulacji nie zmienia jednak ogólnego znaczenia zapisu art. 17i. Podobnie jak art. 17b oraz art. art. 17f, tak też art. 17i należy w pierwszym rzędzie czytać wraz z art. 171. Z zestawienia tych dwóch przepisów wynika, że nie jest możliwe zawarcie umowy leasingu gruntów w rozumieniu art. 17b, a także, że do leasingu gruntów nie stosują się przepisy art. 17d-17e, jak też art. 17fust. 1.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>