Skutki podatkowe umowy leasingu

Aby kwalifikować umowy jako umowy leasingu, muszą być one, po pierwsze, zawierane na czas oznaczony, a po drugie, suma opłat leasingowych w podstawowym okresie leasingu powinna co najmniej odpowiadać wartości początkowej przedmiotu leasingu. Przepisy PDOPrU dzielą umowy leasingu, generalnie (pomijając leasing gruntu), na dwa rodzaje w zależności od tego, jakie warunki spełniają. Dla potrzeb kwalifikowania tych umów do któregoś z tych rodzajów bez znaczenia jest obecnie kwestia tzw. opcji zakupu, która to przesądzała o kwalifikacji umów leasingu zawartych przed 1.10.2001 r.

Artykuł 17b reguluje skutki podatkowe umowy leasingu zbliżonej do tej, którą w stanie prawnym sprzed 1.10.2001 r. określano mianem leasingu „operacyjnego”. Skutki podatkowe umów regulowanych tym przepisem nie odbiegają od skutków umów najmu lub dzierżawy. Rozbieżności pojawiają się natomiast później i dotyczą w szczególności czynności prawnych dokonanych pomiędzy stronami umowy leasingu po zakończeniu podstawowego okresu umowy.

Komentowany przepis określa zatem warunki umowy leasingu, w której opłaty dokonywane przez korzystającego na rzecz finansującego stanowią w całości odpowiednio koszt u korzystającego oraz przychód podatkowy u finansującego, a przedmiot leasingu amortyzowany jest przez finansującego. Określając moment powstania przychodu u finansującego należy dokonać tego na podstawie art. 12 ust. 3c PDOPrU, zgodnie z którym za przychody z tytułu umów najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze uważa się przychody należne określone na dzień, w którym należności wynikające z tych umów stają się wymagalne. Umowa leasingu rodzi określone wyżej skutki podatkowe, jeśli zostanie zawarta na czas oznaczony, przy czym okres umowy nie może być krótszy niż:

– 40% normatywnego okresu amortyzacji, w przypadku podlegających amortyzacji rzeczy ruchomych i wartości niematerialnych i prawnych,

– 10 lat – w przypadku podlegających amortyzacji nieruchomości. Umowa określona w komentowanym przepisie nie może dotyczyć środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych niepodlegających amortyzacji. Oznacza to, iż przedmiotem takiej umowy nie mogą być, przykładowo, grunt albo dzieła sztuki.

Ponadto, suma opłat ustalonych w umowie nie może być niższa od wartości początkowej przedmiotu leasingu. Ustawodawca nie mówi tu o opłatach faktycznie przekazanych, ale o ustalonych. Suma opłat obejmuje również cenę, po jakiej korzystający ma prawo nabyć przedmiot leasingu, o ile cena ta została określona w umowie. Do sumy opłat nie wlicza się należnego podatku od towarów i usług, jak również innych elementów wymienionych w art. 17j ust. 2.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>