Środki trwałe w najmie, dzierżawie lub leasingu „operacyjnym”

W przypadku najmu, dzierżawy lub leasingu „operacyjnego” środek trwały lub wartość niematerialna i prawna jest zaliczany do składników majątku odpowiednio wynajmującego, wydzierżawiającego lub leasingodaw- cy (finansującego). W takim przypadku również wynajmujący, wydzierżawiający, leasingodawca jest upoważniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Zdaniem autorów komentarza, zapis wynikający z art. 161 ust. 4 daje możliwość zastosowania współczynników podwyższających również podatnikom, którzy oddali swoje środki trwałe w najem, dzierżawę lub leasing „operacyjny”.

Jednakże możliwość taka jest przez organy podatkowe często kwestionowana. Jako argument w przedmiotowej sprawie przytaczany jest fakt, że z istoty umowy najmu/dzierżawy/leasingu wynika używanie przedmiotu przez podmiot niebędący jego właścicielem. Wynajmuj ący/wydzierża- wiający/oddający w leasing nie ma więc prawa do ewentualnego podwyższania stawek amortyzacji w razie używania przez korzystającego danego składnika majątku w okolicznościach uzasadniających stosowanie takich stawek. Wynajmujący/wydzierżawiający/leasingodawca nie używał bowiem tych środków w określony sposób, lecz jedynie oddaje je do odpłatnego używania. Wynajmujący/wydzierżawiający/leasingodawca nie ma więc wpływu na sposób wykorzystywania środka trwałego, który oddał do odpłatnego korzystania. Nie może więc określać, czy środek trwały jest wykorzystywany bardziej intensywnie.

Zastosowanie współczynników podwyższających do środków trwałych używanych bardziej intensywnie jest prawem podatnika, z którego może on skorzystać. Nie jest to jednak jego obowiązek. Jednocześnie to podatnik uprawniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest odpowiedzialny za zgodne z przepisami stosowanie stawek amortyzacyjnych. Tak więc w sytuacji, gdy podatnik nie ma pewności co do bardziej intensywnego wykorzystywania oddanego do odpłatnego korzystania środka trwałego, nie powinien stosować współczynników podwyższających.

Amortyzacja środków trwałych poddanych szybkiemu postępowi technicznemu

Dla maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 KST, poddanych 13 szybkiemu postępowi technicznemu, podatnicy mogą podane w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2,0.

Od 1.1.2000 r. rozszerzony został zakres środków trwałych, do których można stosować współczynniki podwyższające z uwagi na poddanie tych środków szybkiemu postępowi technicznemu. Rozszerzenie to objęło grupę 8 KŚT, a więc narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie.

Przez maszyny i urządzenia poddane szybkiemu postępowi technicznemu, rozumie się maszyny, urządzenia i aparaturę, w których zastosowane są układy mikroprocesorowe lub systemy komputerowe, spełniające założone funkcje dzięki wykorzystaniu w nich najnowszych zdobyczy techniki, a także pozostałą aparaturę naukowo-badawczą i doświadczalno-produkcyjną (pkt 4 Objaśnień do Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych).

Według stanu prawnego obowiązującego do 31.12.2002 r. podwyższenia stawek dla środków trwałych poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, bądź rezygnacji ze stosowania tych stawek, podatnicy mogli dokonać dopiero począwszy od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Oznacza to, że w roku, w którym takie środki trwałe zostały przyjęte do używania, odpisy amortyzacyjne były dokonywane według stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Od 1.1.2003 r. podatnicy mają prawo do amortyzowania środków trwałych z zastosowaniem stawek podwyższonych już od samego początku amortyzowania, tj. od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji. Jeżeli nie skorzystają oni z tego uprawnienia będą mogli podwyższyć stawki od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. W przypadku stosowania podwyższonych stawek podatnicy mogą z nich zrezygnować, i w konsekwencji dokonywać odpisów amortyzacyjnych według stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, z początkiem pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

W przypadku podwyższenia stawek amortyzacyjnych podanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu współczynnika podwyższającego, należy dla poszczególnych środków trwałych poddanych szybkiemu postępowi technicznemu stosować jeden współczynnik, przez który mnoży się stawkę amortyzacyjną właściwą dla danego środka trwałego, przyjętą z Wykazu.

Środki trwałe oddane do używania przed 1.1.2000 r. W wyjaśnieniach z 10.2.2000 r. (PB H/448/00/10, Biul.Skarb. 2000/1/16) wydanych w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa, na podstawie art. 14 § 1 pkt 2 OrdPU, Minister Finansów określił, iż art. 16i ust. 4 PDOPrU pozwalający podatnikom na podwyższanie stawek amortyzacyjnych z Wykazu na zasadach określonych w tych przepisach, stosuje się do środków trwałych oddanych do używania zarówno przed, jak i po 1.1.2000 r., nie wcześniej jednak niż od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego po wejściu w życie przepisów nowelizujących ustawę.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>