Uznanie środka trwałego jako ulepszony – kontynuacja

W przypadku, gdy podatnik poniósł koszty na ulepszenie środka trwałego nieprzekraczające w roku podatkowym 3500 zł koszty takie zalicza się bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Oznacza to jednak, że jeśli, przykładowo na początku roku, podatnik wydatkuje na ulepszenia środka trwałego kwotę niższą niż 3500 zł, bezpośrednie zaliczenie jej do kosztów uzyskania przychodów kreuje ryzyko dokonania stosownej korekty kosztów w sytuacji, gdy w dalszej części roku podatnik dokona kolejnych ulepszeń tego środka, przez co suma kosztów dotyczących ulepszenia przekroczy w roku podatkowym 3500 zł.

Mając na uwadze racjonalność ustawodawcy nie wydaje się jednak, aby celem wprowadzenia warunku „przekroczenia 3500 zł w roku podatkowym” było uniemożliwienie podatnikowi zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów poniesionych na ulepszenie środka trwałego w sytuacji opisanej powyżej lub też, jeśli podatnik dokonałby zaliczenia poniesionych kosztów niższych niż 3500 zł do kosztów podatkowych, zobowiązania do dokonania korekty tych kosztów. Uwzględnienie przedmiotowych kosztów w kosztach podatkowych jawi się, jak najbardziej, racjonalnym zachowaniem. Nie wydaje się bowiem celowe (ani również właściwe), aby podatnik „przechowywał” takie koszty na koncie „środki trwałe w budowie” do momentu przekroczenia, w wyniku dokonania kolejnych ulepszeń, 3500 zł albo do końca roku podatkowego. Powyższe jest pewnego rodzaju przesłanką do tego, aby art. 16g ust. 13 PDOPrU rozważać pod kątem poszczególnych (odrębnych) inwestycji w danym środku trwałym mających na celu jego ulepszenie i dokonywanych w ramach tych inwestycji wydatków. Zastosowanie się do tej tezy oznaczałoby, że każda zakończona inwestycja w ulepszenie środka trwałego, której wartość nie przekroczy 3500 zł jest odpisywana bezpośrednio w koszty podatkowe. Literalne brzmienie art. 16g ust. 13 PDOPrU nie pozwala jednak uznać powyższą tezę za właściwą. Przekroczenie limitu 3500 zł w odniesieniu do danego środka trwałego oznacza zatem, że każdy kolejny wydatek na jego ulepszenie (z wyjątkiem wydatku na część składową albo peryferyjna o cenie jednostkowej nieprzekraczającej 3500 zł), niezależnie od jego wysokości, o ile spowoduje on wzrost wartości użytkowej tego środka powinien zwiększać jego wartość początkową. Jednocześnie należy pamiętać, że interpretacja taka nie rozwiązuje problemu z ulepszeniami i przypadającymi na nie wydatkami poniesionymi przed przekroczeniem ww. limitu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>