Warunki sprzedaży przedmiotu leasingu

Zgodnie bowiem z regulacją art. 17g, przychodem finansującego jest 2 cena sprzedanych rzeczy lub praw. Regulacja dotycząca kosztów uzyskania przychodów pozostaje natomiast niejasna. O ile bowiem można w miarę dokładnie określić, jakie wydatki do kosztów się nie zaliczają (wydatki poniesione przez finansującego na nabycie lub wytworzenie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych stanowiących przedmiot umowy leasingu), o tyle trudność może sprawić wskazanie wydatków stanowiących koszt uzyskania przychodów („kosztem są jednak te wydatki pomniejszone o spłatę wartości początkowej, o której mowa w art. 17a pkt 7”). Nieporozumienia mogą wyniknąć z niepotrzebnego użycia zaimka „te” zamiast pełnego wskazania kosztów. W przepisie brakuje rozstrzygnięcia, kiedy wydatki poniesione na nabycie przedmiotu leasingu, i w jakiej części – stanowią koszt uzyskania przychodów. Z zestawienia z powołanym art. 17a pkt 7 wynika, że kosztem uzyskania przychodów finansującego są wydatki na nabycie lub wytworzenie przedmiotu leasingu w tej części, która nie została zwrócona przez korzystającego w postaci rat leasingowych (tzw. w ich części kapitałowej).

Zgodnie z art. 17g, finansujący może sprzedać przedmiot leasingu także po cenie dowolnej, także niższej niż hipotetyczna wartość netto przedmiotu leasingu (art. 17gust. 1 pkt 1). Nie spowoduje to oszacowania przychodu finansującego na podstawie art. 14, co wynika z art. 17g ust. 1 pkt 1. Powyższa zasada odnosi się także do przedłużenia umowy leasingu, gdy strony ustaliły wartość czynszu niższą, niż wartość rynkowa. Przychód z tytułu sprzedaży przedmiotu leasingu powstaje w momencie określonym zgodnie z art. 12 ust. 3a PDOPrU.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>